@import((rwml-menu))
Stacks Image 114
Stacks Image 117
Stacks Image 120
Blauwe Appel /Bacchanten
Nauwelijks bekomen van de heftige reacties op zijn quasi seriële, ongepolijste, politieke opera Blauwe Appel, denderde zijn abstracte kunst door theater Carré bij het muziektheaterstuk Bacchanten, een landelijke gebeurtenis. Zijn naam was gevestigd, als muziektheatercomponist van theatermuziek.
Men had een hokje voor hem klaar.

Blauwe Appel, 1984. Opera voor zangers en ensemble. De Lyrische Komedie.
Bacchanten, 1985. Muziektheater voor acteurs, dansers en ensemble. Nationaal Ballet.


The End
Bijna 20 minuten lang speelden ze 100 slotakkoorden; besloten ze 100 stukken die niet hadden geklonken, sloten ze af wat ontbrak. En zo had hij het echt bedoeld, hiermee kon hij echt verder wist hij, in die halflege zaal waaronder enkele boe-roepers.

The End/ Das Ende/ Fin. 1992. Voor viool en piano, Isabelle van Keulen, Ronald Brautigam.


Afgevoerde stukken
In zijn kamer prijkt een metershoge stapel bestelde maar door verbaasde dirigenten, radeloze ensembles, plaatsvervangende directeuren en huilende zangeressen afgekeurde werken.
Solid Ashes, voor bariton en orkest; Valparaiso, voor sopraan en ensemble; Aida! Voor tenor, koor en orkest; Weil sie keinen Stoff hat, voor sopraan en ensemble; Stabat Mater, voor 2 sopranen, ensemble en orkest; Missa, voor koor en 8 celli.


2 Films
Tijdens de montage van zijn score bleek de muziek de film een richting op te sturen die de cineast en de producent nog niet hadden ingecalculeerd. Wat men in die metershoge stapel wellicht aan “Kunst” mistte, drukte dat gewicht hier als een last op het produkt, en het budget.
Zoeken naar Eileen, Rudolf vd Berg;
De Grens, Leon de Winter.


Mattheus Passie
Het moest een avond worden waar alles samenviel.
Vanuit een theatraal denkraam zou hij zijn arena inwandelen, de concertzaal. Het drama eerder besprekend dan exploiterend, de extase eerder optioneel houdend dan onoverkomelijk, zich kwetsbaar makend maar zich daar in niet al te particulier opstellend, zocht hij zijn publiek. Het moest een avond worden waar híj samenviel.

Mattheus Passie, 2008. Voor 19 stemmen.
Blauwe Appel /Bacchanten
Barely recovered from the intense responses to his quasi serial, unpolished, political opera Blauwe Appel, his abstract work thundered through the Carré theatre during the performance of his musical theatre piece Bacchanten, a national event. His name was established, as a composer of musical theatre and theatrical music.
He had found his place.

Blauwe Appel, 1984. Opera for singers and ensemble. De Lyrische Komedie.
Bacchanten, 1985. Musical theatre for actors, dancers and ensemble. Dutch National Ballet.


The End
For almost 20 minutes, they played 100 final chords, concluded 100 pieces that hadn't been heard, concluded what had been missing. And this is exactly how he had intended it, this was the way forward, he knew it, in the half-empty hall, including some detractors.

The End/ Das Ende/ Fin. 1992. For violin and piano, Isabelle van Keulen, Ronald Brautigam.


Other works
His study is home to towering stack of works, ordered but rejected by surprised conductors, stunned ensembles, associate directors and weeping singers.
Solid Ashes, for baritone and orchestra; Valparaiso, for soprano and ensemble; Aida! For tenor, choir and orchestra; Weil sie keinen Stoff hat, for soprano and ensemble; Stabat Mater, for 2 sopranos, ensemble and orchestra; Missa, for a choir and 8 cellos;


2 Films
During the editing of his score, the music was found to take the film in a different direction than the director and producer had anticipated. The weight of the "art" that was perhaps missing in that towering pile was now making itself felt on the product and on the budget.
Zoeken naar Eileen ("Looking for Eileen"), Rudolf van den Berg;
De Grens ("Frontières"), Leon de Winter.


St. Matthew Passion
It was to be an evening when everything would come together.
He would stride into his arena, the concert hall, with a theatrical concept. The drama deliberative rather than exploitative, the ecstasy optional rather than insurmountable, making itself vulnerable, but not overly individualistically, he sought his audience. It was to be an evening when he would come together.

St. Matthew Passion, 2008. For 19 voices.
Blauwe Appel /Bacchanten
Kaum waren die heftigen Reaktionen auf seine fast serielle, ungeschliffene, politische Oper Blauwe Appel überwunden, donnerte seine abstrakte Kunst durch das Theater Carré bei dem Musiktheaterstück Bacchanten, ein landesweit beachtetes Ereignis. Damit hatte er sich als Musiktheater-Komponist für Theatermusik etabliert.
Man hatte eine Schublade für ihn gefunden.

Blauwe Appel, 1984. Oper für Sänger und Ensemble. Die Lyrische Komödie.
Bacchanten, 1985. Musiktheater für Schauspieler, Tänzer und Ensemble. Nationaal Ballet.


The End
Fast 20 Minuten lang spielten sie 100 Schlussakkorde, beendeten 100 Stücke, schlossen ab, was fehlte. Und so hatte er es auch wirklich gemeint, das konnte ihn wirklich weiterbringen, in diesem halbleeren Saal, in dem auch einige Buh-Rufer agierten.

The End/ Das Ende/ Fin. 1992. Für Geige und Klavier, Isabelle van Keulen, Ronald Brautigam.


Aussortierte Stücke
In seinem Zimmer prunkt ein meterhoher Stapel mit bestellten, aber von verdatterten Dirigenten, ratlosen Ensembles, stellvertretenden Direktoren und heulenden Sängerinnen, verschmähten Werken.
Solid Ashes, für Bariton und Orchester; Valparaiso, für Sopran und Ensemble; Aida! Für Tenor, Chor und Orchester: Weil sie keinen Stoff hat. Für Sopran und Ensemble; Stabat Mater, für 2 Soprane, Ensemble und Orchester; Missa, für Chor und 8 Celli.


2 Filme
Während der Montage seines Ergebnisses stellte sich heraus, dass die Musik dem Film eine Richtung gab, welche der Filmemacher und Produzent noch nicht eingeplant hatten. Was man in jenem meterhohen Stapel vielleicht an “Kunst” vermisst hatte, drückte das Gewicht hier als eine Last auf das Produkt und auf das Budget.
Zoeken naar Eileen, Rudolf vd Berg;
De Grens, Leon de Winter.

Matthäus-Passion
Es sollte ein Abend werden, an dem alles zusammentraf.
Ausgehend von einem theatralen Denkrahmen, sollte er in seine Arena, dem Konzertsaal, einmarschieren. Das Drama eher besprechend, als ausbeutend, die Ekstase eher optional als unüberwindlich dargestellt, sich verletzlich machend, aber sich dabei nicht zu privat gebärdend, suchte er sein Publikum. Es sollte ein Abend werden, an dem er zusammentraf.

Matthäus-Passion, 2008. Für 19 Stimmen.